Strach przed bagnetami bolszewików w 1917 roku zmusił kogoś do podjęcia desperackiej decyzji, która przetrwała ponad wiek w chłodnej, rosyjskiej ziemi. W mieście Torżok, jakieś 420 kilometrów od Petersburga, pod fundamentami starego domu odkryto skarb, który przyprawia o zawrót głowy. To 409 złotych monet ukrytych w zwykłym naczyniu, które przeleżało tam nienaruszone przez dekady.
Ktoś – być może cała przerażona rodzina – upchnął fortunę do glinianego naczynia zwanego candyushka. Monety bite w latach 1848–1911 mają dziś wartość rynkową bliską pół miliona euro. Ukryto je w fundamentach budynku tak skutecznie, że przetrwały rewolucję, wojny i zmianę ustrojów, czekając na swój moment.
Fortuna upchnięta w kuchennym naczyniu
Badacze z Rosyjskiej Akademii Nauk weszli na teren historycznej rezydencji tuż przed planowanym remontem. Podczas prac ziemnych natknęli się na dziwną jamę, która skrywała prawdziwe bogactwo: 387 złotych dziesięciorublówek, a także monety o nominałach pięciu, piętnastu i rzadkie okazy o wartości 7,5 rubla. Większość tego znaleziska to emisje z czasów Mikołaja II, ostatniego cara Rosji.
No i właśnie tutaj sprawa robi się ciekawa, bo w tej branży nie ma miejsca na domysły – liczby mówią same za siebie. Archeolodzy są pewni, że właściciel planował wrócić po swoje bogactwo, ale rewolucyjna zawierucha prawdopodobnie mu na to nie pozwoliła. Archiwa sugerują, że w tej okolicy na przełomie wieków mieszkały 24 rodziny, ale sęk w tym, że dzisiejsza numeracja domów kompletnie nie pokrywa się z tą historyczną.
Badania prowadzono na lewym brzegu rzeki Twerca, na działce przy ulicy Sadowej 10. Teren ten znajduje się zaledwie 60 metrów od dawnego kościoła św. Dymitra, który został wysadzony w powietrze przez komunistów w latach 30. XX wieku. To fatalne zniszczenie zabytku na szczęście nie naruszyło skrytki, która znajdowała się głębiej pod ziemią.
Historia tego miejsca sięga XII wieku, ale dom, w którym znaleziono złoto, został zniszczony podczas rewolucji. Nowi właściciele postawili na jego kamiennych fundamentach nową konstrukcję z drewna. Co najciekawsze, późniejsze przebudowy doprowadziły do tego, że ktoś niechcący rozbił naczynie, nie mając pojęcia o jego zawartości.
Złoto po prostu rozsypało się w ziemi pod podłogą i czekało na profesjonalistów. Lista potencjalnych właścicieli z lat 1914–1921 jest długa i obejmuje niemal cały przekrój ówczesnego społeczeństwa:
- Księża z pobliskiego kościoła
- Dwaj kupcy oraz skarbnik
- Księgowy i lokalny szewc
- Mechanik oraz sekretarz
- Krawiec i członek komisji sądowej
- Brygadzista oraz zwykły robotnik
Każdy z nich miał powód, by drżeć o swój majątek w 1917 roku. Znaleźlibyście w sobie tyle odwagi, żeby zostawić taką fortunę w ziemi i uciekać w nieznane? Dajcie znać w komentarzach!
