Wykorzystuje sześciokątny system modułowy zaprojektowany w oprogramowaniu CAD, połączony z oknem, aby umożliwić pszczołom wchodzenie i wychodzenie bez naruszania ich przestrzeni osobistej.
- Konstrukcja modułowa wykonana na drukarce 3D.
- Już teraz mieści do 40 000 pszczół.
- Inspirowana komórkami pszczelimi dostępnymi w handlu.
- Ulepszona konstrukcja zapewniająca większe bezpieczeństwo.
- Projekt o potencjale edukacyjnym i ekologicznym.
Sypialnia pełna pszczół… i potencjału
Podczas gdy wielu nastolatków spędza lato przed ekranami, Oliver Taylor, 13-latek, postanowił otworzyć okna — dosłownie — na żywy mikrokosmos: zbudował modułowy ul wydrukowany w 3D, połączony ze swoją sypialnią.
Z zewnątrz wygląda to na ciekawy eksperyment. Od środka jest to śmiała propozycja łącząca ciekawość, ekologiczne projektowanie i niecodzienne spojrzenie na to, jak włączyć różnorodność biologiczną do codziennych przestrzeni. Dzięki systemowi sześciokątnych modułów, które łączą się ze sobą, ule mogą się rozrastać bez teoretycznych ograniczeń. Obecnie mieszka w nich od 30 000 do 40 000 pszczół, z których wszystkie produkują miód.
Więcej niż hobby: praktyczna nauka i projektowanie z celem
To, co zaczęło się jako inspiracja po obejrzeniu zbyt drogiego modelu komercyjnego, przekształciło się w funkcjonalną reinterpretację. Oliver nie tylko skopiował projekt: ulepszył go. Wykrył problem z bezpieczeństwem oryginalnego modelu — pojedyncze drzwiczki zwiększały ryzyko masowej ucieczki przy dodawaniu modułów — i rozwiązał go za pomocą systemu podwójnych drzwiczek, zainspirowanego hermetycznymi przedziałami łodzi podwodnych.
W rezultacie powstał bezpieczny, modułowy, demontowalny ul, do którego łatwo jest uzyskać dostęp w celu konserwacji. Tego rodzaju innowacje oparte na majsterkowaniu pokazują, jak projektowanie dostępne i krytyczne myślenie mogą stać się realnymi narzędziami do rozwiązywania problemów środowiskowych.
Dostępna technologia w służbie bioróżnorodności
Oliver korzysta z drukarki Prusa — opartej na otwartym oprogramowaniu — oraz darmowego oprogramowania, takiego jak Blender. Dzięki temu jego ul jest nie tylko wydajny, ale także możliwy do odtworzenia przez innych młodych ludzi lub społeczności zainteresowane wspieraniem zapylaczy, coraz bardziej zagrożonych przez stosowanie pestycydów, utratę siedlisk i zmiany klimatyczne.
Jego inicjatywa uwidacznia również potencjał druku 3D jako narzędzia ochrony środowiska miejskiego. W miastach na całym świecie badane są podobne rozwiązania: od hoteli dla owadów po schronienia dla pszczół dostosowane do balkonów lub tarasów. Różnica polega na dostępności projektu: podczas gdy wiele komercyjnych rozwiązań nadal jest kosztownych, projekty typu „zrób to sam”, takie jak ten Olivera, pokazują, że zrównoważony rozwój może zacząć się w domu.
Wpływ wykraczający poza sypialnię
Znaczenie tego domowego projektu wykracza poza młodzieńczą pomysłowość. W czasach, gdy utrata zapylaczy bezpośrednio zagraża produkcji żywności, przykład Olivera sugeruje alternatywny sposób współistnienia. Nie jako utopia, ale jako realne rozwiązanie na małą skalę.
Ponadto rodzi on interesujące pytania dotyczące integracji mikrośrodowisk w przestrzeniach wewnętrznych: czy biura, szkoły lub mieszkania mogłyby zawierać podobne struktury? Co by się stało, gdyby projektowanie biofiliczne posunięto do skrajności, aż do włączenia żywych kolonii w same ściany?
Nie jest to tak odległa idea. We Francji niektóre nowe budynki już zawierają żywe fasady, aby przyciągać zapylacze. A w Holandii projekty pilotażowe badają, jak zintegrować gniazda samotnych pszczół w przystankach autobusowych i zielonych dachach.
